۲۷ ژوئیه ۲۰۲۶ - بر اساس مروری که در نشریه JAMA Dermatology منتشر شده است، آگونیست‌های گیرنده GLP-1 ممکن است به عنوان یک درمان کمکی برای برخی از بیماران مبتلا به پسوریازیس، مزایای بالقوه‌ای داشته باشند. مطالعات نشان داده‌اند که آگونیست‌های گیرندۀ  GLP-1نمرات شاخص شدت و مساحت پسوریازیس (PASI) بین ۴۰ تا ۸۰ درصد کاهش داده و استفاده از سماگلوتاید و لیراگلوتاید با کاهش پروتئین واکنش‌گر C، اینترلوکین-۶، سطح چربی خون و چربی احشایی و همچنین بهبود کیفیت زندگی همراه بوده اند.

پسوریازیس، یک بیماری التهابی مزمن با واسطۀ ایمنی است که فراتر از پوست عمل می‌کند و اغلب با چاقی، دیابت نوع ۲، بیماری‌های قلبی-عروقی، بیماری مزمن کلیوی، بیماری‌های کبدی، اختلالات روان‌پزشکی و سایر شرایط متابولیک همراه است. از آنجایی که آگونیست‌های گیرندهGLP-1  در حال حاضر برای بسیاری از این اختلالات تأیید شده‌اند، این پرسش مطرح شده است که آیا این داروها می‌توانند با هدف قرار دادن مسیرهای التهابی و متابولیک مشترک، به مدیریت پسوریازیس نیز کمک کنند یا خیر.

برای جمع‌بندی شواهد موجود، دکتر  Samip Shethاز بخش درماتولوژی و پزشکی داخلی دانشگاه مینه‌سوتا و همکارانش، به نمایندگی از هیئت پزشکی بنیاد ملی پسوریازیس آمریکا، یک مرور روایتی مبتنی بر شواهد انجام دادند. این مرور، تحقیقات فعلی درباره آگونیست‌های گیرنده GLP-1 و آگونیست‌های دوگانهGIP/GLP-1  را با تمرکز بر اثرات آن‌ها بر شدت پسوریازیس، التهاب سیستمیک، سلامت متابولیک، ایمنی و ملاحظات عملی برای متخصصان پوست بررسی کرد.

شواهد موجود نشان می‌دهد که آگونیست‌های گیرنده GLP-1 ممکن است بیماری پوستی را بهبود بخشند، به‌ویژه در بیمارانی که همزمان به پسوریازیس و چاقی یا دیابت نوع ۲مبتلا هستند. در مطالعات بالینی کوچک با ۷ تا ۴۸ شرکت‌کننده و با مدت زمان تا شش ماه، درمان با بهبود قابل‌توجهی در شدت بیماری و کیفیت زندگی گزارش‌شده توسط بیمار همراه بود.

یافته‌های کلیدی این مرور عبارتند از:

·  آگونیست‌های گیرنده GLP-1 با ۴۰ تا ۸۰ درصد کاهش در نمراتPASI  همراه بودند.

·  مزایای بالینی در بیماران مبتلا به چاقی یا دیابت نوع ۲ مشهودتر بود.

·  سماگلوتاید و لیراگلوتاید نشانگرهای التهابی از جمله پروتئین واکنش‌گر C و اینترلوکین-۶ را کاهش دادند.

·  این درمان با بهبود پروفایل‌های چربی خون و کاهش چربی احشایی نیز مرتبط بود.

·  در مطالعات ترجمه ای کوچک، بهبود شدت پسوریازیس با کاهش چربی سطحی و تراکم سلول‌هایγδ T  در لایه درم پوست همبستگی داشت.

·  آگونیست‌های گیرنده GLP-1 به‌طور ایمنی با متوترکسات، سیکلوسپورین و درمان‌های بیولوژیک ترکیب شدند.

·  شایع‌ترین عوارض جانبی، علائم گوارشی موقت بودند، در حالی که پانکراتیت و عوارض کیسه صفرا به‌ندرت گزارش شدند.

این مرور همچنین بر مزیت دوگانه بالقوه درمان‌های مبتنی بر GLP-1 در جهت رفع بیماری‌های التهابی پوست و شرایط قلبی-متابولیک که معمولاً با پسوریازیس همراه هستند، تأکید کرد. با این حال، نویسندگان تأکید کردند که شواهد فعلی عمدتاً بر اساس مطالعات کوچک و کوتاه‌مدت است (بسیاری بدون گروه کنترل)، که قدرت نتیجه‌گیری نهایی را محدود می‌کند. محققان نتیجه گیری کردند که این داروها یک گزینه درمانی کمکی امیدوارکننده برای بیماران منتخب، به‌ویژه افراد دارای بیماری‌های زمینه‌ای متابولیک هستند، اما برای تأیید اثربخشی، تعیین بیماران سودبرنده و جایگاه طولانی‌مدت آن‌ها، به کارآزمایی‌های بالینی بزرگ‌تری نیاز است.

منبع:

https://medicaldialogues.in/dermatology/news/glp-1-receptor-agonists-may-improve-psoriasis-severity-and-inflammation-jama-175777